Schrijven als medicijn 1.

De vulpen

Traditiegetrouw mocht mijn zoon op zijn twaalfde van zijn opa een vulpen uitzoeken. Ik mocht mee. Dat leek me verstandig, want de kleinzoon begreep totaal niet hoe belangrijk dit ritueel voor mijn vader was. Niemand uit zijn klas had een vulpen. De inkt bleef aan je vingers kleven en op de meest ongunstige momenten moest er een nieuwe vulling in. Mijn vader had dat niet in de gaten. Hij stond bij de glazen toonbank alsof hij zelf het jochie was dat een dure pen mocht uitzoeken. Mijn zoon is niet goed in ‘doen alsof’, maar op zijn verjaardag heeft hij het kleinood enthousiast uitgepakt en het pas de volgende dag ergens opgeborgen waar het waarschijnlijk nu nog ligt.

2 reacties op “Schrijven als medicijn 1.”

  1. Heeeej Caroline,
    Wat ziet je site er top uit! Nog veel overzichtelijker ook dan de vorige.
    Die dagboekfragmenten vind ik echt leuk, aandoenlijk soms.
    Ik kom vast wat vaker “buurten”!

    Liefs, Aadje

  2. Je site ziet er echt mooi uit en die blog verhaaltjes zijn zo leuk om te lezen.
    Ik ben benieuwd hoe de verhaaltjes verder gaan. Ik blijf je lezen.

    Groet Anco

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *