Schrijven als medicijn 3.

Verwondering in plaats van veroordeling. Ik ben voor. Meer nog nadat ik op een poëzieavond de zin hoorde: Soms ben je het vishaakje en soms ben je de vis.
En zo is het. Hoe vaak heb ik na een spontane en wellicht iets te fel geuite mening moeten concluderen dat er aan alles ook een onderkant zit. En een zijkant.

Op zulke momenten verlang ik terug naar de overpeinzing en de traagheid van het letterlijke schrijven. De doorhalingen vertellen me dan ook nog fijntjes waar ik in de fout ging of van gedachten ben veranderd. Op de computer denk en delete ik sneller, waardoor ik pas de volgende dag merkt dat de intentie van mijn schrijfsel aan die snelheid ten onder is gegaan. Op dit moment rammel ik op het toetsenbord in het besef dat ik hiermee mijn eigen theorie ondergraaf. Soms ben je het vishaakje en soms de vis. Ik ga nu meteen pen en papier pakken. Het duurt even voor de volgende BLOG af is, want schrijven met de hand gaat inmiddels behoorlijk stroef. En dan maar hopen dat ik bij het overtypen minder hoef te deleten …

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *