3.

3.

Verwondering in plaats van veroordeling? Daar dacht ik over na, toen ik op een poëzieavond deze zin hoorde: Soms ben je het vishaakje en soms ben je de vis.
Bij meer verwondering past schaamte over de keren dat ik na een iets te fel geuite mening vergat dat er aan elke medaille ook een onderkant zit.

Op zulke momenten verlang ik naar de traagheid van rustig en bewust ademen. Of gewoon even mijmeren zonder doel. Maar misschien nog wel het meest naar het schrijven met een pen, omdat de doorhalingen me laten zien waar ik in de fout ging of van gedachten ben veranderd. Op de computer ram ik een tekst in elkaar, waarbij ik pas de volgende dag inzie, dat mijn intentie volledig aan de snelheid ten onder is gegaan. Daarna heb ik voor het knippen en plakken en deleten minstens net zolang nodig als het schrijven met een pen. Soms ben je het vishaakje, maar misschien wel vaker de vis.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *