EEN

Stille nacht heilige nacht

Voordat ik verder ga, wil ik even gezegd hebben dat het hiernamaals bestaat. Ik weet dat omdat ik deze getuigenis vanuit de hemel verstuur.
Als ik relaxed op je overkom, klopt dat. Ik ben inmiddels heel ontspannen, maar de tocht hierheen was ronduit vreselijk.

Het begon op 21 september van dat jaar, toen we met z’n allen buiten aan het scharrelen waren en ome Sjaak zijn keel schraapte. Het gekakel verstomde meteen. Dat had te maken met onze angst voor zijn lange, rode baard en grote hiel-tenen.
Hij begon met: ‘Beste familie.’ Dat ‘beste’ was nogal verwarrend omdat we inderdaad wel één grote familie zijn, maar niet dat het altijd pais en vree is.
‘Zoals jullie weten is het seizoen aangebroken.’
Er golfde een rilling door de kolonie. Iedereen wist dat mijn oom het naderende onheil bedoelde. In koude maanden maakt de Mens jacht op ons, omdat wij iets hebben wat ze bij hun eigen soort niet kunnen vinden: en dat noemen ze smaak.  
Ome Sjaak klokte verder: ‘Dat betekent dat je op jezelf bent teruggeworpen als het om overleven gaat. Neem voor alle zekerheid alvast afscheid, want die kans krijg je vlak voor Kerst niet meer.’
Ik keek met pijn in mijn hart naar Marietje. Ze was een kop kleiner dan ik, maar met maar één sprietje op haar kop en een kleinere baard dan de andere vrouwtjes vond ik haar oogverblindend. We hadden afgesproken dat we alleen van elkaar zouden houden, maar daar had Ome Sjaak zijn stokje voor gestoken.
Na de gebeurtenis met ome Sjaak was ze zo mager dat zij dit jaar wel zo overleven. Ik maakte me meer zorgen om mezelf, omdat ik van lekker eten houd en nogal gespierd gebouwd ben. Dat Ome Jaap dit jaar aan de beurt zou zijn was zeker. En door de manier waarop hij naar mij had gekeken  toen hij Marietje nam, wist ik dat mijn tijd ook gekomen was

Ik kreeg geen tijd om afscheid te nemen, want de dag daarop werd ik door iets zachts bij de keel gegrepen, waarna ik bovenop ome Jaap terechtkwam. Hij bloedde hevig omdat ze zijn hielsporen hadden  afgeknipt. De blik waarmee hij naar me keek, was heel anders dan toen met Marietje en zijn stem klonk schor.
‘Sorry Jantje, …’ Hij maakte de zin niet af, omdat ik weer de lucht in zweefde. Ik weet niet hoe lang het daarna duurde, maar na een aantal kwellingen waaronder extreme kou en intense  hitte, lag ik opeens met een goed gevulde buik op mijn rug op een zilveren schaal. Net toen ik dacht dat ik in de hel was beland, hoorde ik hemelse stemmen Stille Nacht Heilige Nacht zingen.

CN.

4 reacties op “EEN”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *