TWEE

Ik schrijf de meeste  korte verhalen naar aanleiding van een opdracht. Deze keer was de opdracht: Schrijf je beleving van een muziekstuk zonder de naam te noemen.

Vier maten vooraf ....

Waarom ik hier graag naar luister, vraag je?

Hoor je die vier maten vooraf? Allemaal hetzelfde. Je waant je op een glooiende vlakte. Alles is goed en mooi en zelfs de hemel is vrijwel wolkenloos.
En dan begint ze te zingen. Door het intro verwacht je iets vrolijks, maar al tijdens het eerste woord voel je een weemoed die sterker wordt naarmate ze datzelfde woord op een hogere toon herhaalt. De groene helling vervaagt en ze neemt plaats op een bankje in een donker bos waar verder niemand is, zodat ze haar verdrietige gedachten de vrije loop kan laten. Ze is bang dat ze haar grote liefde kwijt zal raken aan een vrouw die zo mooi is, dat ze alle mannen krijgen kan die ze maar wil. In het refrein dat volgt, herhaalt ze de naam van die schoonheid met steeds iets meer volume. Uit jaloezie? Of omdat ze zichzelf niet goed genoeg vindt? Het lied eindigt met een smeekbede. Ik ben dan het bos al uit met de gedachte: ben ik nou die schoonheid of de zangeres?

1 reactie op “TWEE”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *